W leczeniu choroby Pompego ważne jest nie tylko uzyskanie początkowej poprawy, ale przede wszystkim możliwie długie utrzymanie sprawności mięśniowej i oddechowej. Dlatego szczególnie interesujące są wyniki wieloletnich obserwacji pacjentów otrzymujących enzymatyczną terapię zastępczą.
2 października 2026 roku podczas 31. Kongresu World Muscle Society w Hiroszimie przedstawiono pięcioletnie dane dotyczące terapii Pombiliti® (cipaglukozdaza alfa) w połączeniu z Opfolda® (miglustat). Wyniki pochodzą z przedłużonej obserwacji badania PROPEL.
Jak działa połączenie dwóch leków?
Choroba Pompego jest rzadką chorobą genetyczną, w której niedobór enzymu kwaśnej alfa-glukozydazy (GAA) prowadzi do gromadzenia glikogenu w komórkach, szczególnie mięśniowych.
Cipaglukozdaza alfa jest enzymatyczną terapią zastępczą, której zadaniem jest dostarczenie brakującego enzymu. Miglustat pełni natomiast funkcję stabilizatora enzymu, pomagając utrzymać jego właściwości podczas transportu do tkanek.
Terapia skojarzona jest dopuszczona w Unii Europejskiej do leczenia dorosłych pacjentów z późną postacią choroby Pompego.
Co wykazała pięcioletnia obserwacja?
Analiza obejmowała 82 uczestników, którzy otrzymywali terapię skojarzoną od początku badania PROPEL. Wśród nich było 62 pacjentów wcześniej leczonych enzymatyczną terapią zastępczą oraz 20 osób bez wcześniejszego takiego leczenia.
W grupie wcześniej leczonej zaobserwowano utrzymanie zbliżonej do wyjściowej wydolności ruchowej w pięcioletniej obserwacji. Średnia zmiana wyniku sześciominutowego testu marszu, wyrażonego jako odsetek wartości przewidywanej, wyniosła +0,7 punktu procentowego.
Średnia zmiana pojemności życiowej płuc FVC wyniosła -2,8 punktu procentowego wartości przewidywanej. Wynik ten wskazuje na ograniczony spadek funkcji oddechowej w obserwowanej grupie.
U osób wcześniej nieleczonych odnotowano korzystniejsze zmiany funkcji ruchowych, jednak ze względu na różnice między grupami nie należy interpretować tych wyników jako bezpośredniego porównania skuteczności.
A co z bezpieczeństwem?
W obserwacji nie zidentyfikowano nowych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa. Działania niepożądane związane z leczeniem odnotowano u 51,2% uczestników, a pięć osób zakończyło terapię z przyczyn dotyczących bezpieczeństwa.
Warto również pamiętać, że przedstawione wyniki pochodzą z otwartej fazy przedłużonej badania, bez równoległej grupy kontrolnej. Nie pozwalają więc samodzielnie określić, jak przebiegałaby choroba bez tego leczenia.
Dlaczego pięć lat obserwacji ma znaczenie?
W późnej postaci choroby Pompego osłabienie mięśni i zaburzenia oddychania mogą postępować przez wiele lat. Dla pacjenta utrzymanie dotychczasowej sprawności może być równie ważne jak jej poprawa.
Stabilizacja wyników ruchowych, ograniczenie pogarszania funkcji oddechowej oraz zachowanie możliwości samodzielnego funkcjonowania są istotnymi celami długoterminowej terapii.
Jako PTCHNM z zainteresowaniem obserwujemy dane dotyczące wieloletniego leczenia choroby Pompego. Pokazują one, dlaczego ocena skuteczności terapii powinna uwzględniać nie tylko pierwsze miesiące, ale również kolejne lata życia pacjentów.

